سرلوحه های موج چهارم

الیمین و الشمال مضله و طریق الوسطا هی الجاده

امام، مجلس و اصلاح­ طلبان
ساعت ٥:٠٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٥ اسفند ۱۳٩۳  

مروری بر تعارض انتظار امام از مجلس شورای اسلامی و عملکرد اصلاح طلبان

 

مجلس شورای اسلامی به عنوان مظهر جمهوریت نظام اسلامی از بدو تشکیل انقلاب اسلامی جایگاه ویژه ای در نگاه و اندیشه امام راحل امت (ره) داشت. امام خمینی که مجالس شورای ملی در عصر پهلوی را دیده بودند؛ همواره از وابستگی نمایندگان مجلس به تفکرات وابسته به غرب و شرق ناخرسند بودند. ایشان در خصوص مجالس پیش از انقلاب می فرمایند: «من در بعضی مجالس زمان رضاخان رفته‏ام در مجلس به عنوان تماشاگری و مجالس دیگری هم که از آن زمان تا اخیر بوده است شنیده‏ام. آنجایی که من دیده‏ام، مجلس، مجلس شورا نبوده است، مجلس مبارزه بین افراد در آمال خودشان بود؛ جنگ و نزاع بود. حتی بعض اشخاص که اشخاص صحیحی بودند و در خارج از مجلس حدود را حفظ می‏کردند، در مجلس که وارد می‏شدند مثل اینکه ملزم می‏شدند به اینکه نظیر آنهای دیگری که به طور غیر اسلامی رفتار می‏کردند، گاهی هم بعضی از آنها منحرف بشوند.» (1)

امام راحل از طرف دیگر تا پیش از انقلاب اسلامی، قدرت نمایندگانی از مردم را که مستظهر به تفکرات اسلامی و منبعث از خواست مردم باشد به خوبی درک کرده بودند. از طرفی ایشان تاثیرات آیت الله مدرس را که در مقطع حضور خود در مجلس، مقتدرانه و در صحنه های متعدد جلو زیادی خواهی های شاه ضد دین و دیکتاتور پهلوی ایستاده بود را درک نموده بودند و از سوی دیگر در زمان ریاست آیت الله کاشانی بر مجلس شورای ملی که زمینه را برای روی کار آمدن دولت مصدق و جریان ملی شدن صنعت نفت فراهم کرده بود. این دو مقطع خود به خوبی نشان می داد که ظرفیت بالقوه مجلس به عنوان مظهر حضور ملت در حاکمیت؛ چه قدر می تواند در سرنوشت ملت اثرگذار باشد؛ حتی در شرایطی که معدود افراد مومن و مستقل از مجالس فرمایشی شاه برمی خواستند.

امام امت جایگاه مجلسی را که بتواند تجلی خواست ملی باشد «در راس همه امور» می دانست. از همین رو یک سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی در اسفندماه 58 انتخابات اولین مجلس شورای اسلامی برگزار گردید. مجلسی که تا امروز حدود 35 سال از عمرش می گذرد و 9 دوره چهار ساله را به خود دیده است. در میان این نه دوره؛ اما مجلس ششم حال و هوای متفاوتی نسبت به سایر دوره ها داشت. تنش هایی در این دوره به وقوع پیوست که حاصل آن تحمیل بحران های متعدد به نظام جمهوری اسلامی بود. این اتفاقات در مجلسی رخ می داد که اکثریت مطلق آن در دست«فراکسیون دوم خرداد» و اصطلاحا جناح اصلاح طلب بود. جناحی که همواره خود را «خط امامی» و پیرو آرمان ها و منویات معمار انقلاب اسلامی معرفی نموده و از این رهگذر به کسب وجهه پرداخته است. در این نوشتار قصد بر آن است که با بررسی برخی رویدادهای واقعه در مجلس ششم؛ میزان صحت این ادعا را در کنش های رفتاری اصلاح طلبان مورد بررسی قرار دهیم.

معیشت و مطالبات مردم؛ قربانی عملکرد جناحی

اکثریت اصلاح طلب در شرایطی مجلس ششم را در دست گرفت که سه سال از روی کار آمدن دولت اصلاحات می گذشت. مهدی کروبی به عنوان رییس مجلس ، بهزاد نبوی و محمدرضا خاتمی به عنوان نائب رییسان مجلس انتخاب می شوند. انتظار مردم در این شرایط این است که با توجه به روی کار آمدن مجلس همراستا با دولت؛ این نهاد اهتمام ویژه ای بر رفع مشکلات مردم داشته باشد و خود را درگیر جو حاکم  و مخرب سیاسی رسانه های زنجیره ای آن روزها نکند.

رهبر معظم انقلاب در دیداری که با برخی اصلاح طلبان مدتی پیش از آغاز به کار مجلس ششم صورت پذیرفته بود همین تذکر را گوشزد نموده بودند که : «مسئولان دولتی و کارگزاران باید بدون توجه به [ بحث ها وجنجال های رسانه ای پیرامون لزوم تقدم توسعه سیاسی بر توسعه اقتصادی] به دنبال اصلاح وضعیت اقتصادی مردم باشند؛ چرا که اگر مردم از مسائل اقتصادی و معیشتی نارضایتی نداشته باشند هیچ مسئله ای آنان را به معارضه ترغیب و تشویق نمی کند اما اگر مردم مشکلات فراوان اقتصادی داشته باشند، هر قدر هم آزادی باشد مردم از حکومت بر می گردند.» (2)

اما مجلس ششم که حضور عناصر جبهه مشارکت در آن پررنگ بود؛ از همان ابتدا راه دیگری را برای پیگیری ادعای توسعه سیاسی و اقتصادی برگزید که عبارت بود از تشدید تنش با حاکمیت.مجلس ششم بنای خود را بر تقابل و ایجاد اصطکاک با نهادهای حاکمیتی گذارده بود. در پژوهشی از دویست نطق پیش از دستور نمایندگان مجلس ششم که به صورت تصادفی انتخاب گردیده است؛ نشانگر آن است که بیشترین مسائلی که نمایندگان در آن مجلس برای تذکر اختصاص داده اند به ترتیب مربوط به حمایت از دولت و انتقاد از منتقدین دولت (16درصد) و سپس حمله به قوه قضاییه بوده است(15.5 درصد نطق های پیش از دستور) و مباحث مربوط به رفع مشکلات معیشتی مردم و رسیدگی به تبعیض و فساد و نیز طرح مشکلات حوزه انتخابیه خود به ترتیب در 8.5 درصد و 2 درصد از نطق های پیش از دستور لحاظ شده است. این امر موید آن است که مسائل سیاسی و حزبی در درجه بالاتری از دغدغه نمایندگان مجلس ششم نسبت به رفع عوامل زمینه ساز تبعیض و درخواست مردم قرار داشته است. (3)

نمایندگان مجلس ششم همچنین به جای اعمال نقش نظارتی و نیز تلاش برای رفع موانع اساسی پیش روی پیشرفت کشور؛ در بعد نظارتی خود تحقیق و تفحص هایی با جنبه های سیاسی و تسویه حساب شخصی همچون تفحص از صدا و سیما، تحقیق از پرونده هاشم آغاجری و کوی دانشگاه را کلید زدند. تفحص هایی که تنازع و مناقشه میان مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان را افزایش داد.

مجلس ششم در حالی به محل منازعه و انتقام گیری جناحی تبدیل شده بود که امام خمینی (ره) چنین کارکردی را اساسا دور از شان مجلس می دانستند. ایشان در همان بدو شکل گیری مجلس نسبت به تبدیل این نهاد مهم حکومت را به محل حساب کشی شخصی حساس بودند و می فرمودند: «مجلس شورای اسلامی که شما آقایان وکیل هستید از طرف ملت برای خدمت در آن بنگاه، باید آنکه دلخواه ملت است در آنجا طرح بشود. و آنچه دلخواه اسلام است بحث و مشورت بشود. و به ترتیبی که مقرر است تصویب بشود و همه چیزش اسلامی باشد. اغراض شخصیه را باید همۀ ما کنار بگذاریم. فرضاً که من با شما خدای نخواسته، یک حساب و خرده دارم، این در مجلس نباید، در مجلسی که مجلس اسلامی است نباید این خرده حسابها را آنجا به آن رسید. مجلس شورای اسلامی در یک محفظۀ سربسته نیست که اگر خدای نخواسته انحرافی در آن پیدا شد همان اجزای خود مجلس بفهمند، این سرباز است و رادیو و تلویزیون این را منتشر می‏کند، همۀ ایران می‏بینند و می‏شنوند، و خارج از ایران هم تا آنجایی که موج اینها می‏رود، آنها هم می‏شنوند و می‏فهمند که چه شده است. اگر بنا باشد که خدای نخواسته از اول صف‏آرایی بشود برای جنگ اعصاب، و آن مجالسی که درزمان طاغوت بود، آن مجالس، باز محتوایش تکرار بشود، این مجلس اسلامی نیست، و آقایان به وظیفۀ شرعی و الهی خودشان عمل نکرده‏اند.» (4)

شورای نگهبان؛ سیبل اصلاح طلبان برای تخریب حاکمیت

امام راحل همواره شورای نگهبان را به عنوان حافظ اسلام و شرعیت نظام جمهوری اسلامی دارای جایگاه ویژه ای می دانستند و تلاش هایی که برخی در ایام حیات ایشان برای مقابله با نظرات فقهی شورای نگهبان ابراز می داشتند؛ با واکنش شدید ایشان مواجه می شد. امام خمینی(ره) خطاب به شورای نگه بان چنین می فرمایند: «شما باید ناظر بر قوانین مجلس باشید، و باید بدانید که به هیچ وجه ملاحظه نکنید. باید قوانین را بررسی نمایید که صددرصد اسلامی باشد. به هیچ وجه گوش به حرف عده‌ای که می خواهند یک دسته کوچک مردم ما خوششان بیاید و به اصطلاح مترقی هستند، ندهید، قاطعانه با اینگونه افکار مبارزه کنید. خدا را در نظر بگیرید.» (5) اصلاح طلبانی که خود را پیروان راستین خط امام می دانستند اما در مجلس ششم راه دیگری را برگزیده بودند. شورای نگهبان به عنوان سیبل حملات مجلس ششم در مواردی قرار گرفته بود مصوبات مجلس را خارج از حدود شرع یا قانون اساسی تشخیص می داد. نمونه بارز این تنش های مجلس و شورای نگهبان در سال 1381 مربوط به ماجرای لوایح دوگانه بود. شورای نگهبان با لوایح دوگانه که اهداف اصلی آن تغییر قانون انتخابات مجلس در راستای حذف نظارت استصوابی و نیز افزایش اختیارات ریاست جمهوری بود موافقت نکرد و همین زمینه را برای هجمه های سنگین اصلاح طلبان علیه شورای نگهبان آماده کرد.

عباس عبدی از اعضای حزب مشارکت در همان ایام در موضعی تهدید کرد که در صورت مخالفت شورای نگهبان اصلاح طلبان از حاکمیت خارج خواهند شد: «در صورت تأیید نشدن کامل این دو لایحه، اصلاح‌طلبان از حاکمیت خارج خواهند شد، زیرا عملاً کاری از دست آن‌ها برنخواهد آمد تا به مطالبات مردم پاسخ دهند. خروج از حاکمیت هم شامل استعفای دسته‌جمعی رئیس‌جمهوری و نمایندگان مجلس ششم است.» (6) محمد رضا خاتمی؛ دبیر کل حزب مشارکت و نائب رئیس مجلس نیز در اظهار نظری مشابه اعلام کرد که از اصلاح طلبان از حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان (که در لوایح دوقلوی شورای نگهبان مطرح بود) کوتاه نخواهند آمد.(7) اصلاح طلبان دولت نیز همگام با مجلس اصلاحات در فضای رسانه ای هجمه سنگینی  که اظهارات تند علی شکوری راد مشاور ارشد سید محمد خاتمی؛ سعید حجاریان مشاور دولت و مصطفی تاج زاده معاون وزیر کشور از این جمله بود.

همه این ها در حالی بود که اصلاح طلبان در هیاهوی صف کشی علیه شورای نگهبان توصیه های امام راحل را نسبت به جایگاه این نهاد به فراموشی و کنج موزه ها سپرده بودند. امامی که تضعیف شورای نگهبان را خیانت می دانست و می فرمود: «[هرکس] بخواهد فساد کند و به مردم بگوید که این شورای نگهبان کذا و این مجلس کذا، این فساد است و مفسد است یک همچو آدمی ، تحت تعقیب مفسد فی الارض باید قرار بگیرد....مجلس باید مسائل را طرح بکند. و رد و بدل و انتقاد صحیح ، بدون جار و جنجال ، بدون هیاهو، مسائل را بگویند. کسی که مخالف است مخالفت خودش را بدون هیاهو بگوید.... روشهای غیر اسلامی را، اگر هم در باطن - خدای نخواسته -دارند، نباید دیگر اظهار بکنند و نباید اذهان مردم را نسبت به مجلس مشوش کنند.» (8)

مجلس خوب، مجلس بد

اصلاح طلبان مجلس ششم در حالی مخالفت شورای نگهبان با نظر نمایندگان مجلس شورای اسلامی را توهین به مجلس شورای اسلامی و تحدید اختیارات آن قلمداد می کردند که نوع مواجهه آن ها با مجالس گذشته نشان می داد؛ اهمیتی که اصلاحات برای مجلس قائل است نیز منوط به جناح بندی سیاسی حاکم بر آن است. به عبارتی مجلسی که اصلاح طلبان در آن حائز اکثریت کرسی ها باشند مجلسی است که طبق فرمایش امام خمینی در راس امور است. اما مجلسی که در تعارض با منافع اصلاح طلبان شکل بگیرد دیگر در راس امور نیست. هرچند نوع مواجهه اصلاح طلبان با مجالس هفتم و هشتم که خاستگاه اصولگرایی داشت؛ خود مبین این نفاق و برداشت نسبی از منویات امام راحل است اما به عنوان یک نمونه بارز از برخورد دوگانه با مصوبات مجلس می توان به حمله شدید اصلاح طلبان به مجلس پنجم نیز اشاره کرد. در هنگامه ای که طرح اصلاح قانون مطبوعات در مجلس پنجم به ریاست ناطق نوری در حال بررسی و تصویب بود؛ حملات اصلاح طلبان از موضع دولت و رسانه های زنجیره ای؛ زمینه را برای آشوبی بزرگ در سال 1378 به وجود آورد که منجر به غائله 18 تیر شد. حتی اصلاح طلبان برای ورود به مجلس ششم، مهمترین شعار خود را لغو این مصوبه مجلس قرار داده بودند و اولین موضوعی که در دستور کار مجلس ششم قرار گرفت اصلاح این مصوبه بود. مصوبه ای که نهایتا با حکم حکومتی رهبر معظم انقلاب و تصریح این امر که «آنچه در کمیسیون مجلس پیش بینی شده مشروع و به مصلحت کشور و نظام نیست.» از دستور مجلس خارج شد.(9) نمایندگان اصلاح طلب در حالی اصلاح قانون مطبوعات را در راس اهتمام خود برای رسیدگی به عنوان اولین اقدام اساسی مجلس ششم قرار داده بودند که این قانون عملا زمینه را برای تبلیغ رسانه های معاند داخلی علیه جمهوری اسلامی فراهم می کرد. اصلاحیه ای که مفاد آن حاکی از مجاز بودن نوشتن مطلب علیه قانون اساسی و برداشته شدن مسئولیت حقوقی نویسندگان روزنامه ها نسبت به نوشته های خود و عدم نیاز به التزام به قانون اساسی جهت فعالیت مطبوعاتی و نیز امکان تحرک رسانه ای مخالفین نظام جمهوری اسلامی بود. (10)

در حقیقت طرحی که با درایا رهبری جلوی آن گرفته شد؛ زمینه را برای فعال شدن مجدد نویسندگانی فراهم می کرد که امام خمینی قلم های آن ها را خیانتکار و بازکننده دست اجانب می دانستند.(11) قلم که باید شکسته می شد تا حرمت و تقدس آزادی محفوظ بماند. بنیانگذار انقلاب از نمایندگان مجلس توقع داشتند «با پیشنهادهای مخالف با شرع مقدس که ممکن است از روی ناآگاهی و غفلت طرح شود شدیداً مخالفت نمایید، و از قلم های مسموم و گفتار منحرفین هراسی نداشته باشید و سخط خالق را برای رضای مخلوق تحصیل نکنید و خداوند قاهر و قادر را حاضر و ناظر بدانید.» اما متاسفانه می توان گفت نه تنها مجلس ششم تلاش می کرد تا قلم های مسموم را در فضای جامعه رها نماید که حتی بعضا همین رسانه های زنجیره ای بودند که برای اصلاح طلبان در مجلس و دولت خط مشی ترسیم می نمودند.

تعارف جام زهر

در بهار سال 82 و پس از آن که تهدیدات مجلس ششم از قبیل استعفا و خروج از حاکمیت نتوانست شورای نگهبان را مجبور به پذیرش خواسته های غیرقانونی آنان در تصویب لوایح دوگانه و الغای نظارت استصوابی نماید؛ این بار مجلس با جنجالی تازه پیکان انتقادات خود را به سمت رهبر معظم انقلاب گرفت. 127 نماینده مجلس ششم 31 اردیبهشت در نامه ای خطاب به رهبری تلویحا و با لحنی ناخوشایند از ایشان خواستند تا با نوشیدن جام زهر، دستور دهد شورای نگهبان لوایح دوگانه را تایید نماید. در قسمتی از این نامه آمده بود:

 «مسئولان حاکمیت باید صادقانه از مردم در قبال همه قصورها و سوء تدبیرها پوزش بخواهند و البته این عذرخواهی شکست و عقب نشینی از مواضع اصولی نیست، بلکه نشانه فروتنی و بزرگواری است. تعظیم به مردم خود سبب جلوگیری از کرنش به بیگانگان می شود. اگر جام زهری باید نوشید قبل از آنکه کیان نظام و مهمتر از آن، استقلال و تمامیت ارضی کشور در مخاطره قرار گیرد باید نوشیده شود و بی تردید این برخورد خردمندانه و متواضعانه، از سوی ملت با همان پاداشی مواجه می شود که امام عزیز راحل روبرو شد.»

در این نامه همچنین اختیارات رهبری ذیل ولایت مطلقه فقیه و اصل 110 قانون اساسی نیز  مورد انتقاد قرار گرفت و در قسمتی از این نامه چنین آمده بود: «[اگر] به قول آقایان اصل یکصد و ده قانون اساسی، تنها کف اختیارات رهبری است، آیا بهتر نیست برای همیشه با صداقت و صراحت تکلیف مردم را روشن کنیم و از این همه دوگانگی ها، شعار دادنها و افزودن صفت و قید بر کلمات معناداری چون مردمسالاری و آزادی، رهایی یابیم؟»

این نامه به وضوح نوع نگرش اصلاح طلبان درباره ولایت فقیه را نشان می دهد و که ولایت فقیهی را مخالف مردمسالاری عنوان می کنند که امام آن را مانع دیکتاتوری می دانست و به غرب زدگان مخالف آن چنین می فرمود: «گمان می‏کنند که اگر چنانچه ولایت فقیه در قانون اساسی بگذرد، این اسباب دیکتاتوری می‏شود. در صورتی که ولایت فقیه هست که جلو دیکتاتوری را می‏گیرد.»(12) می دانست را مخالف مردمسالاری عنوان می­کنند. اصلاح طلبانی که زمان امام خمینی (ره) جرئت بیان چنین مطالبی را علیه ولایت فقیه نداشتند اکنون خود را در موضعی می بینند که صراحتا به رهبری پیشنهاد نوشیدن جام زهر و تحدید اختیارات ولایت فیه را بنمایند. حال این که در اندیشه امام خمینی نماینده مجلسی که با ولایت فقیه مخالفت می نمایند اساسا وکالتشان باطل است: «کسانی که با ولایت فقیه مخالفت می‏کنند برخلاف این چیزی که ملت آنها را تعیین کرده است عمل می‏کنند، وکالت ندارند در این امر. من اولی که مجلس بنا بود تأسیس بشود، پیش‏بینی این امور را می‏کردم.» (13)

مجلس ششم اکنون به درجه ای از رفتار بی پروا رسیده بود که حتی مهدی کروبی و سیدمحمد خاتمی به عنوان روسای مجلس و دولت در جلسه شورای عالی امنیت ملی به این نامه واکنش منفی نشان می دهند و تلاش می کنند تا این نامه در فضای رسمی کشور منعکس نشود. هرچند به هر حال این نامه سرگشاده تاثیر خود را بر تبلیغات رسانه های ضدانقلاب گذاشت و تا مدت ها دستمایه تحلیل آن ها قرار گرفت. خاتمی پس از مشاهده وضعیت نامطلوب مجلس؛ تقاضای استرداد لوایح دوگانه را می نماید تا غائله ختم شود.

پالس مثبت به ایالات متحده

تلاش اصلاح طلبان برای تقابل با حاکمیت و گرفتن ژست مخالف، آش دست پخت جناح های اصلاح طلب را به حدی شور کرده که خود به حقیقت آن معترف اند. روزنامه اصلاح طلب حیات نو به مدیر مسئولی هادی خامنه ای در تاریخ 24/8/79 می نویسد:

«اصلاح طلبان حتی بعد از تسلط بر دولت و مجلس، هنوز هم با لهجه اپوزیسیون صحبت می کنند و تمایل دارند به عنوان یک حزب اپوزیسیون باقی بمانند... اصلاح طلبان با لهجه ای دوگانه سخن می گویند. در پای صندوقها با لهجه اپوزیسیون سخن می گویند و آن هنگام که در راس وزارتخانه های دولتی قرار می گیرند، به لهجه مستوفیان دیوانی... استفاده از مردم توسط اصلاح طلبان تنها به صندوقهای رای محدود شده و در استراتژی آنها، مردم تماشاگرانی غیرفعال هستند.»

نا آرامی و تنش البته هرچه مجلس ششم به پایان عمر خود نزدیک تر می شود؛ افزایش می یابد. در سال آخر مجلس و در آستانه احراز صلاحیت نمایندگان برای مجلس هفتم؛ اظهارنظرهای تهدیدگونه خطاب به شورای نگهبان از سرگرفته می شود. در نهایت عده ای از نمایندگان حاضر در مجلس ششم مورد تایید هیئت های نظارت شورای نگهبان برای انتخابات قرار نمی گیرند و همین امر زمینه را برای جنجالی دیگر مهیا می نماید. حزب مشارکت و برخی اصلاح طلبان رد صلاحیت شورای نگهبان را به شدت محکوم و حتی محسن میردامادی (رئیس وقت کمیسیون امنیت ملی) از آن تعبیر به «کودتای غیر نظامی» می نماید. (14)

اعتراض اصلاح طلبانی که مورد تایید قرار نگرفته اند؛ نهایتا در دی ماه سال 82 شکل تحصن به خود می گیرد. ونهایتا در 12 بهمن ماه و در واکنش به عدم پذیرش نظرات آنان مبنی بر تغییر در روند تایید صلاحیت ها، تصمیم به استعفای دسته جمعی می گیرند. ظاهرا در گرماگرم تحصن برخی نمایندگان به تماس و ارتباط با کنگره امریکا و ارسال پالس هایی به آن کشور به منظور پشتیبانی مبادرت می نمایند.(15)

دولت اصلاحات نیز به حمایت از معترضین می پردازد و در روزهای تحصن برخی از مقامات دولتی همچون معصومه ابتکار، محمد ستاری فر،  زهرا شجاعی و صفدر حسینی با حضور در جمع متحصنین با آنان اعلام همراهی می کنند. حتی 13 عضو کابینه و حدود 50 معاون وزیر در حمایت از متحصنین اعلام استعفا می کنند.(16)

رهبر انقلاب که به خوبی غرض اصلاح طلبان از تحصن که لغو یا تاخیر انتخابات مجلس در اسفندماه است را درک نموده اند، استعفای نمایندگان را خیانت می دانند و بر لزوم برگزاری انتخابات در موعد مقرر تاکید می ورزند. آخرین جنجال اصلاح طلبان مجلس ششم نیز ناکام می ماند و مردم که از سیاسی کاری اصلاح طلبان به ستوه آمده اند؛ در مجلس هفتم بی اعتمادی خود را به آن ها نشان می دهند.

همانگونه که ذکر آن رفت؛ اصلاح طلبان در طول این چهارسال بارها برای تحمیل خواسته های خود به جنجال و بحران آفرینی پرداختند و وضعیتی اسفناک را به وجود آوردند که مخالف صریح خواست امام خمینی(ره) از مجلس بود. امام همواره بر انتقاد آرام و اعتراض دور از هیاهوی نمایندگان تاکید می ورزید: «انتقاد برای ساختن، برای اصلاح امور، لازم است؛ هر مجلسی باید این انتقادات را داشته باشد؛ لکن اگر[در]این انتقادات آن که انتقاد می‏کند با آرامش خاطر و با نظر صحیح انتقاد بکند، این که جواب می‏دهد هم اگر با نظر صحیح و بدون اینکه غضب در آن راه داشته باشد جواب بدهد، آن وقت منطق در مقابل منطق است. و اگر با هیاهو و جار و جنجال بخواهید شما یک مسئله را حل بکنید، و هر کسی در نظر داشته باشد که طرف مقابل خودش را مثل یک دشمن بکوبد، عقل­ها کنار می‏رود و قوه غضبیه، که بدترین قوه‏هاست اگر مهار نشود، در کار می‏افتد؛ و مسائل را علاوه بر اینکه حل نمی‏کنند، مشکل­تر می‏کنند.» (17)

درسی برای آینده

اکنون حدود 10 سال از پایان کار مجلس ششم می گذرد و با مروری که بر اتفاقات ناخوشایند و وقایع آن سال ها انجام گرفت؛ می توان بهتر به فاصله ادعای اصلاح طلبان مبنی بر علاقه و خط مشی مبتنی بر منویات امام راحل (ره) و عملکرد آنان داشت. ادعایی که هم اکنون نیز در شعارها و نطق اصلاح طلبان بر آن پای می فشرند. هم اکنون بسیاری از همان اصلاح طلبانی که خود را دلسوز جمهوری اسلامی معرفی می نمودند و نطق های خود را برای تعریض به رهبر معظم انقلاب؛ با رفتار امام تزیین می کردند؛ اکنون به دامان غرب و ضدانقلاب پناه برده اند و صراحتا علیه جمهوری اسلامی ایران موضع می گیرند وحتی برخی از آنان بی تقیدی خود را به قیود شرعی همچون حجاب نیز نشان داده اند و تزویر پنهان سال های گذشته را اکنون آشکار نموده اند.

حتی اگر از این رفتارهای جریان اصلاحات پس از مجلس ششم چشم پوشی کنیم؛ نمی توان تعارض عملکرد چهارساله مجلس ششم که قوه مقننه در اختیار اصلاح طلبان بود را با اندیشه امام خمینی(ره) حول ویژگی های مطلوب مجلس نادیده گرفت. تعارضی که می توان با مقایسه مهمترین خواسته های رهبرکبیر انقلاب از مجلس و آن چه توسط اصلاح طلبان رخ داد به وضوح مشاهده کرد.

 

منابع

1-      بیانات امام راحل در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی، 4/3/1359

2-      بیانات مقام معظم رهبری حضرت آیت الله خامنه ای در دیدار با نمایندگان جبهه دوم خرداد 7/2/79

3-      نشریه مبلغان، بهمن و اسفند 1382، شماره50، ص 100

4-      بیانات امام در دیدار با نمایندگان مجلس شورای اسلامی 4/3/1359

5-      صحیفه امام ج 13 ص 53

6-      روزنامه‌ی‌ آفتاب یزد، 25 شهریور 1381

7-      روزنامه‌‌ی‌ نسیم صبا، 20 فروردین 1382

8-      صحیفه امام،  ج14، ص370

9-      نامه‌ به نمایندگان مجلس شورای اسلامی در خصوص قانون مطبوعات 15/5/1379

10-  مصاحبه رئیس کمیسیون فرهنگی وقت مجلس، روزنامه حیات نو، 28/4/1379

11-  بیانات امام خمینی(ره) در دیدار با کارکنان کیهان 25/2/1358

12-  بیانات امام در دیدار با اعضای انجمن تبلیغات فرهنگ اسلامی لرستان 18/8/1358

13-  دیدار امام خمینی(ره) با نمایندگان مجلس خبرگان و پاسداران مسجد الحسین (ع) – 12/7/1358

14-  ویژه نامه سیاسی رمز عبور1 ،روزنامه ایران ،نوروز 89، ص 171

15-  سایت خبری مشرق، کدخبر: ۲۸۰۹۴۴

16-  ویژه نامه سیاسی رمز عبور1، روزنامه ایران، نوروز 89، ص 172

17-  صحیفه امام، ج 14،ص 366

 

 

 

 

مطالبات امام امت از مجلس شورای اسلامی

عملکرد مجلس ششم

اولین مطالبات امام امت از مجلس شورای اسلامی پس از انقلاب

(پیام امام برای افتتاح اولین مجلس شورای اسلامی)

تلاش برای برقراری عدالت اسلامی

تصویب لوایح و طرح هایی نظیر مبانی برنامه چهارم برخلاف عدالت محوری و برمبنای نگاه توسعه محور غرب

رسیدگی به حال مستضعفین و مستمندان

کم توجهی به خواسته های اساسی مردم از مجلس و تبدیل شدن مسائل حزبی به عنوان اولویت مجلس

تلاش برای جلوگیری از نفوذ اندیشه های چپگرا و راستگرا به مجلس

حضور و نفوذ برخی نمایندگان شیفته غرب در مجلس که هم اکنون در دامان کشورهای اروپایی و امریکایی پناهنده اند

مخالفت شدید با طرح هایی احکام و شرع اسلام مخالف است و نهراسیدن از قلم های مسمومی که حامی چنین طرح هایی است

-تلاش برای تصویب برخی طرح های خلاف شرع مقدس همچون «الحاق به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان» سازمان ملل

-ایجاد خوراک رسانه ای برای تبلیغات مسموم رسانه های زنجیره ای

برقراری محیطی آرام، با احترام متقابل و دور از تنش و جناح بندی

-نا آرامی های متعدد، استعفای عمومی و تحصن در مجلس

-تعارض با دولت اصلاح طلب مستقر با وجود خاستگاه جناحی مشترک

هماهنگی و عدم تنازع و کارشکنی نسبت به دولت و بقیه نهادهای جمهوری اسلامی

مواضع، نطق های متعدد و جریان سازی مخرب علیه نهادهایی همچون قوه قضاییه، شورای نگهبان، نهاد رهبری و حتی دولت حاکم

حفظ سیاست نه شرقی، نه غربی در همه زمینه ها و استیضاح وزرا و افرادی که در دولت گرایش شرق یا غرب زده دارند

تساهل نسبت به حضور برخی وزرای دارای نگرش غربی در دولت اصلاحات

تصویب فوری و دور از کاغذبازی طرح هایی که به رفاه ملت مربوط است

با پررنگ شدن مسائل سیاسی، تهیه و تصویب قوانین مربوط به آبادانی و رفاه کشور در درجه دوم اهمیت قرار گرفت

لغو قوانین دست و پاگیر قبلی و جایگزین ساختن قوانین مترقی

تلاش برای رفاه و آسایش اقلیت های مذهبی کشور

-سوء استفاده جریان اصلاحات از اقلیت های مذهبی برای تقابل با حاکمیت و ایجاد افتراق به جای تلاش برای رفع نیازها و محرومیت آنان

(تنها مصوبه قابل توجه در این زمینه تصویب طرح برابری دیه مسلمانان و غیر مسلمانان بود)

تلاش شورای نگهبان برای حراست از احکام اسلامی در مجلس بدون ملاحظه هیچ شخص و گروه

-اعتراض مستمر به شورای نگهبان برای لغو قوانین خلاف شرع

-تحصن و استعفای نمایندگان برای فشار به شورای نگهبان جهت تایید صلاحیت عناصر مسئله دار در انتخابات

آخرین مطالبات امام راحل از مجلس شورای اسلامی

(وصیت نامه الهی-سیاسی امام)

فروگزار نکردن از خدمت به محرومین و مستضعفان

در بالا اشاره شد.

محکوم کردن همیشگی حکومت های طاغوتی و چپاولگر

فرض کردن امریکا به عنوان ابرقدرت و تلاش برای تحلیل شرایط کشور با این پیش فرض

نبودن تحت تأثیر تبلیغات بی‌محتوای قطب ظالم چپاولگر سرمایه‌داری و قطب ملحد اشتراکی و کمونیستی و اطمینان  دادن این موضوع به ملت که کشور می تواند به خودکفایی برسد

تاثیرپذیری از رسانه های غربزده و حاکمیت القای یاس و شعار «ما نمی توانیم»

تلاش برای این که قوانین خدای نخواسته از اسلام منحرف نباشد

تلاش برای تصویب قوانین مخالف اسلام و قانون اساسی و اعتراض شدید به شورای نگهبان در صورت عدم پذیرش چنین مضوباتی

رد اعتبار نمایندگان غیر معتقد به مبانی جمهوری اسلامی که به مجلس راه یافته اند

تلاش برای تایید صلاحیت برخی افراد غیرمعتقد به مبانی نظام و در عوض عدم تایید اعتبارنامه برخی نمایندگان معتقد به مبانی جمهوری اسلامی

اجازه ندادن به مطبوعات و دستگاه های خبری و مجلات برای انحراف از مسیر اسلام و اجازه ندادن به ترویج آزادی به شکل غربی آن

 

تلاش و فشار جهت تغییر قانون مطبوعات در جهت افزایش آزادی به شکل غربی به گونه ای که افراد مخالف جمهوری اسلامی نیز با آزادی کامل علیه نظام قلم بزنند

مقایسه مهمترین مطالبات امام امت از مجلس شورای اسلامی و مقایسه با عملکرد مجلس ششم

 

منتشر شده در ویژه نامه نوروزی روزنامه جوان


کلمات کلیدی: