شیار 143 فیلم نبود ... روضه ی حضرت زهرا (س) بود ...

شیار 143 ، بدون شک معجزه ی سی و  یکمین جشنواره فجر انقلاب اسلامی بود. فیلمی خوش نام از کارگردانی گم نام که پرده ای از حقایقی را که کم تر بدین گونه مفتخرانه و با جلال و  شکوه به قاب تصویر درآمده اند، نشان داده بود.

بی جهت نیست که ابراهیم حاتمی کیا "چ" را به شیار 143 تقدیم می کند . چرا که جنس "شیار 143" نرگس آبیار از جنس سینمای حاتمی کیاست . با همان دغدغه ها و مضامین انقلابی.

داستان فیلم فی نفسه به عنوان یک درام فاخر ، کشش و جذبه خاص خود را دارد . تعلیق های فیلم نه به واسط اتفاقات بیرونی که در دل پرشور و اضطراب "الفت" رخ داده و مستقیما به جان تماشاگر می نشیند. ریتم فیلم رفته رفته تند و تند تر و بازهم ، همگام با ریتم تپش قلب "الفت" افزایش می یابد.

این قالب درست و درام کم عیب اما ، تنها در صورت نشستن بر جان محتوایی چنین قدسی، می تواند "شیار 143" را خلق کند. جان مایه ای که لبان خشکیده مریلا زارعی در کنار معدن ذوب ، نشان می دهد که عوامل فیلم ، دانسته و هشیار به وادی مجنونان یک شبه ره صدساله رفته ، گام نهاده اند. و نتیجه این همه پاکی این می شود که کم تر مخاطبی با گونه ی خشک ، سالن سینما را ترک می کند . و ترنم نشسته بر گونه های مخاطبین ، از جنس دلسوزی عاطفی برای یک مادر جوان از دست داده و رنج کشیده نیست ، بلکه از جنس روضه های حضرت زهرا(س) است ...

بی حکمت نیست که مردم پس از پایان فیلم ، به یک دیگر به جای "خسته نباشی" می گفتند " قبول باشه" . و واقعا باید به خانم آبیار گفت : قبول باشد...

/ 4 نظر / 25 بازدید

جنس "شیار" نرگس آبیار ..؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

محمد حسین

فیلم دلنشین و تاثیر گذاری بود شاید جزء بهترین فیلم های تاریخ سینما نباشد اما سکانس پایانی فیلم قطعا جز بهترین سکانس های سینما ایران است

خادم شهدا

سلام فیلم خوبی بود امیدوارم باز هم از این فیلم ها ساخته بشه. تا نیمی از مطالب وبلاگتون رو خوندم خوبه به همه جنبه ها توجه دارید مثل فیلم چ حاتمی کیا، خدمتگذاری دکتر احمدی نزاد. .. موفق باشید در پناه الله و زیر سایه خانم فاطمه زهرا(س) یاعلی